(दीपेन्द्र प्रसाद अवस्थीद्वारा रचित एक विशेष, विस्तारित साहित्यिक तथा काल्पनिक कथा/प्रेमपत्र)
अँध्यारोभित्रको उज्यालो र पहिलो पाइला
मेरो सासको हरेक स्पन्दन, मुटुको ढुकढुकी अनि मेरो अस्तित्वको हरेक कण, संसारका ठूला-ठूला शब्दकोशहरू पल्टाएर हेरेँ, तर त्यहाँ त्यस्तो कुनै शब्द नै भेटिनँ, जसले मेरो छातीभित्र तिम्रो लागि धड्किरहेको यो अथाहा र बेगवान् आँधीलाई पूर्ण रूपमा व्यक्त गर्न सकोस्। शब्दहरू त केवल भावनाको एउटा सानो माध्यम मात्र हुन्, तर तिम्रा लागि मेरो मनमा पलाएको यो अगाध प्रेम कुनै भाषा, व्याकरण वा शब्दको परिधिभन्दा धेरै माथि छ। तिमी मेरो जीवनको त्यस्तो सुन्दर र अप्रत्याशित मोड हौ, जहाँ पुगेपछि मैले पहिलोपटक जीवन जिउनुको वास्तविक अर्थ, रस र यसको अलौकिक सुन्दरता बुझ्न पाएँ।
कहिलेकाहीँ एकान्त रातहरूमा, जब पूर्ण शान्ति छाउँछ, म टोलाउँछु र सोच्छु, तिमी मेरो जीवनमा कसरी आयौ? म अझै पनि एउटा अनौठो अचम्म र विस्मयमा पर्छु। सायद कुनै अँध्यारो औँसीको रातमा शून्य आकाशबाट कुनै प्राचीन र चम्किलो तारा खसेर मेरो निरस, एकाङ्की र अँध्यारो संसारमा उज्यालो बनेर पोखियो। तिमी आउनुभन्दा अघि मेरो जीवन केवल एउटा साधारण र यान्त्रिक दिनचर्या मात्र थियो; बिहान हुन्थ्यो, साँझ पर्थ्यो, तर जीवनमा कुनै लय, कुनै सङ्गीत थिएन। तिम्रो आगमनले मेरो जीवनको हरेक पानामा नयाँ, रङ्गीन र अमूल्य मसीले एउटा अद्भूत कथा लेख्न सुरु गर्यो।
तिम्रो मुस्कान र समयको बिसाउनी
जब तिमी हल्का मुस्कुराउँछौ, मलाई लाग्छ यो ब्रह्माण्डको सम्पूर्ण समय नै एकै छिनको लागि टक्क अडिन्छ। हावाको बहाव रोकिन्छ, नदीको कलकल बगाइ सुस्त हुन्छ, र वरिपरिका सम्पूर्ण कोलाहलहरू शान्त, मधुर सङ्गीतमा परिणत हुन्छन्। तिम्रो त्यो एउटा सानो, निश्छल र सुन्दर मुस्कानका अगाडि संसारका सम्पूर्ण धन, दौलत, मान-सम्मान र खुसीहरू एकदमै फिक्का लाग्छन्। त्यो मुस्कानमा एउटा यस्तो अलौकिक शक्ति छ, जसले मेरो मनभित्रका सबैभन्दा गहिरा र पुराना घाउहरूलाई पनि क्षणभरमै निको पारिदिन्छ।
तिम्रा आँखाहरूमा एउटा यस्तो गहिरो, निष्कलङ्क र रहस्यमय सागर छ, जहाँ म हरेक दिन कुनै डरविना, जानाजानी डुब्न चाहन्छु। ती आँखाहरूले जब मलाई हेर्छन्, मलाई लाग्छ मभित्रको सम्पूर्ण सत्य तिमीले विना कुनै शब्द पढिरहेका छौ। अनि तिम्रा हातहरूको स्पर्शमा यस्तो दिव्य न्यानोपन छ, जसले मेरो हरेक दिनको थकान, मानसिक पीडा र जीवनका तमाम उल्झनहरूलाई एकै छिनमा बिर्साइदिन्छ। तिम्रो नजिक हुनु भनेको संसारको सबैभन्दा ठूलो आँधीहुरीमा पनि एउटा पूर्ण रूपमा सुरक्षित ओत पाउनु जस्तै हो।
ताराहरूको सहर र प्रेमको नविकरण
तिम्रो साथमा हुँदा मलाई म यो कठोर र भौतिक पृथ्वीको भुइँमा टेकेको महसुस नै हुँदैन। म त तिमीसँगै कुनै अर्कै काल्पनिक ताराहरूको सहरमा, बादलहरूपारि उडिरहेको हुन्छु। मानिसहरू प्रायः भन्ने गर्छन् कि माया भन्ने कुरा समय बित्दै जाँदा पुरानो हुँदै जान्छ, यसको चमक हराउँदै जान्छ र यो केवल एउटा अभ्यास बन्छ। तर म दाबीका साथ भन्न सक्छु, तिम्रो र मेरो सम्बन्धमा यो भौतिक नियम लागू हुँदैन। म त तिमीलाई हरेक बिहान सूर्यको पहिलो किरणसँगै एउटा नयाँ तरिकाले, अझ गहिरो गरी पुनः मायामा पर्छु।
हरेक दिन तिमीलाई हेर्दा मलाई लाग्छ, हिजोभन्दा आज म तिमीलाई अझ बढी माया गर्छु, र भोलि यो माया अझै प्रगाढ र अनन्त हुनेछ। तिमी मेरो लागि केवल एउटा व्यक्ति मात्र हौइनौ; तिमी मेरो विचार, मेरो प्रेरणा, मेरो कला र मेरो सम्पूर्ण जीवनको मार्गदर्शक हौ। जब जब म जीवनका गोरेटोहरूमा निराश हुन्छु वा हतोत्साहित हुन्छु, तिम्रो एउटा सानो सान्त्वनाको शब्दले मलाई फेरि उठेर उभिने र नयाँ उचाइ चुम्ने हिम्मत दिन्छ।
आत्मिक सामीप्य र भावनाको तरङ्ग
तिमीसँग बिताएका हरेक पलहरू मेरो स्मृतिपटलमा हिराझैँ चम्किरहन्छन्। कहिलेकाहीँ हामीबीच मौनता छाउँदा पनि त्यो मौनतामा हजारौँ शब्दहरू गुञ्जिरहेका हुन्छन्। तिम्रो उपस्थिति नै मेरो लागि संसारको सबैभन्दा ठूलो उत्साह हो। जब म तिम्रा पाइलाका शब्दहरू सुन्छु, मेरो हृदयमा एउटा अलौकिक तरङ्ग पैदा हुन्छ। तिमी केवल मेरो आँखाको अगाडि मात्र होइन, मेरो हरेक सोच, मेरो हरेक कल्पना र मेरो हरेक शब्दभित्र सास फेरिरहेकी हुन्छ्यौ।
हामीबीचको यो सम्बन्ध शरीरको सीमाभन्दा धेरै माथि, दुई आत्माहरूको पवित्र मिलन हो। मलाई लाग्छ, यो जन्ममा मात्र होइन, हामी त धेरै अघिदेखि, अघिल्ला कयौँ जन्महरूदेखि नै एक-अर्काको खोजीमा थियौँ। आज यो ब्रह्माण्डले हामीलाई पुनः एक ठाउँमा ल्याएर उभ्याइदिएको छ, ताकि हामी प्रेमको त्यो अधूरा गीतलाई पूरा गर्न सकौँ।
स्मृतिका गलीहरू र साझा सपनाहरू
जब म विगतका दिनहरूलाई सम्झिन्छु, जहाँ तिमी र म पहिलोपटक भेटिएका थियौँ, मलाई लाग्छ त्यो केवल एउटा संयोग थिएन। त्यो त विधाताले नै पूर्वनिर्धारित गरेको एउटा दिव्य योजना थियो। हामीले सँगै हिँडेका ती साना-साना बाटोहरू, सँगै साटासाट गरेका ती मसिना खुसीहरू, र एक-अर्काको आँखामा हेरेर बिताएका ती घण्टौँ समयहरू,यी सबै मेरो जीवनका सबैभन्दा बहुमूल्य सम्पत्ति हुन्।
हामीले सजाएका ती साझा सपनाहरू, जहाँ एउटा सानो घर हुनेछ, जसको आँगनमा प्रेमका फूलहरू फुल्नेछन्, त्यो केवल एउटा कल्पना मात्र होइन, मेरो जीवनको अन्तिम गन्तव्य हो। म तिमीसँगै हरेक ऋतुहरू बिताउन चाहन्छु; वसन्तको हरियालीमा तिम्रो हात समात्न चाहन्छु, वर्षाको झरीमा तिमीसँगै रुझ्न चाहन्छु, र जाडोको रातमा तिम्रो सामीप्यताको न्यानोपनमा हराउन चाहन्छु।
मौनताको भाषा र हृदयको संवाद
संसारले बोलेका शब्दहरू मात्र सुन्छ, तर प्रेमले त मौनता पनि बुझ्छ। जब तिमी केही नबोली केवल मतिर हेर्छौ, म तिम्रा ती मूक आँखाहरूमा लुकेका हजारौँ कथाहरू पढ्न सक्छु। तिम्रो उदासीलाई म मेरो खुसी दिएर मेट्न चाहन्छु, अनि तिम्रा हरेक आँसुका थोपाहरूलाई मेरो मुस्कानले पखाल्न चाहन्छु।
तिमी मेरो जीवनमा केवल एउटा सहयात्री मात्र होइनौ, तिमी त मेरो आत्माको अर्को आधा भाग हौ। तिमीविना म अधुरो छु, मेरो अस्तित्व अपूर्ण छ। जसरी नदी सागरमा नमिसिएसम्म आफ्नो पूर्णता पाउँदैन, त्यसैगरी मेरो यो जीवन पनि तिमीमा लीन नभएसम्म पूर्ण हुन सक्दैन।
अनन्त जुनी र ब्रह्माण्डको वरदान
यदि मलाई यो ब्रह्माण्डको सृष्टि गर्ने ईश्वरले वा समयले सबैभन्दा ठूलो वरदान माग्ने अवसर दियो भने, म कुनै अमरता, स्वर्ग वा संसारको धनसम्पत्ति माग्ने छैन। म त केवल हजारौँ जुनीसम्म, हरेक जन्ममा मात्र तिम्रो न्यानो अँगालोमा निदाउन र तिम्रै सामीप्यतामा, तिम्रै अनुहार हेरेर बिउँझिन पाउने वरदान माग्नेछु। मेरो जीवनका सबैभन्दा सुन्दर र सार्थक पलहरू तिनै हुन्, जुन मैले तिम्रो साथमा बिताएको छु, र मेरो बाँकी जीवन पनि म तिम्रै सेवा, सामिप्य र मायामा समर्पित गर्न चाहन्छु।
तिमी मेरो पहिलो कल्पना हौ, जुन मैले कुनै सुन्दर सपनामा देखेको थिएँ; र तिमी नै मेरो जीवनको अन्तिम र निर्विकल्प सत्य हौ, जसलाई म आफ्नो छातीमा टाँसेर राखिरहन चाहन्छु। तिमीविनाको जीवनको कल्पना गर्नु भनेको पानीविनाको माछा वा उज्यालोविनाको दिनको कल्पना गर्नु जस्तै असम्भव र अर्थहीन छ।
समर्पण, अनन्त बाचा र पूर्णता
संसार बदलियोस्, मौसमहरू फेरिऊन्, युगहरू पार होऊन् वा समयको गतिले जुनसुकै दिशा लेओस, मेरो मनमा तिम्रो लागि रहेको यो प्रेम कहिल्यै बदलिने छैन। यो प्रेम कुनै सर्तमा अडिएको छैन, न त यसको कुनै सीमा वा अन्त्य नै छ। यो त बगिरहने नदी जस्तै पवित्र, विशाल र हिमाल जस्तै अटल छ। मेरो जीवनको अन्तिम सासम्म पनि म तिम्रो हात समातेर यही भनिरहनेछु कि म तिमीलाई अनन्तकालसम्म माया गरिरहनेछु।
मेरो हरेक प्रार्थनामा तिम्रै खुसीको कामना हुन्छ, मेरो हरेक सपनामा तिम्रै चित्र कोरिएको हुन्छ। तिमी मेरो वर्तमान हौ र मेरो सुन्दर भविष्य पनि तिमी नै हौ। तिमी नै मेरो सुरुवात हौ र तिमी नै मेरो पूर्णता हौ।
सधैँ तिम्रै अगाध प्रेमको सागरमा हराएको,
तिम्रो आफ्नै काल्पनिक प्रेमी
लेखक: दीपेन्द्र प्रसाद अवस्थी
[लेखकीय नोट / Disclaimer]:
यो दीपेन्द्र प्रसाद अवस्थीद्वारा लिखित एक पूर्णतया काल्पनिक (Fiction) प्रेमपत्र तथा अझ विस्तृत साहित्यिक रचना हो। यसमा व्यक्त गरिएका पात्र, भावना, प्रसङ्ग र विवरणहरू केवल लेखकको कल्पना र साहित्यिक सिर्जनामा आधारित छन्। यसको कुनै वास्तविक व्यक्ति, जीवित वा मृत, वा वास्तविक घटनासँग कुनै सम्बन्ध छैन।
